Karakuş, Türk mitolojisindegöğün kartalı, Tanrı’nın elçisi ve şamanların rehberi olarak bilinir. Kara kelimesi burada rengin değil,kutsallığın ve yüceliğinifadesidir. Gökyüzüyle, özellikle Gök Tanrı Tengri ile insan arasında aracılık yapan bu kutsal kuş, her şeyi gören bakışıylagörünmeyeni bilen bilgelikanlamına gelir.
Efsanelerde Karakuş,Tengri’nin sesini taşıyan kuşolarak geçer. Kanat çırpışları rüzgarı, çığlığı yıldırımı getirir. Şamanlar göğe yükselme ritüellerinde Karakuş’un tüylerini taşır, çünkü onun kanatları ruhu göğe taşır. Bazı Altay inanışlarında, ölen bir şamanın ruhuKarakuş biçiminde göğe uçupyıldızlar arasına karışır. Bu yüzden Karakuş, yalnızca bir yaratık değil,ölüm ve ruhsal yükseliş arasındaki köprüdür.
Türk halk inancında kartal daimagökyüzü ve kudretleilişkilendirilmiştir. Kartalın gözleri, güneşe doğrudan bakabilen tek canlıdır. Bu yüzden Karakuş,hakikate doğrudan bakanvarlık olarak görülür. O, yalnızca yüksekten uçtuğu için değil, her şeyi kapsayan bakışıyla da yücedir.
Destanlarda Karakuş, çoğu zaman kahramana rehberlik eder. Kaybolan yolcuyu yönlendirir, yanlış adımı önceden sezer. Kimi zaman daTanrı’nın iradesini taşır. Bir kartalın uçuşu, halk arasında göksel bir işaret sayılır. Bazı Orhun anlatılarında, savaş öncesi kartalın kanat çırpışı,zaferin veya felaketin habercisiolarak yorumlanır.
Karakuş, Türk mitolojisinde yalnızca kuşların kralı değil;bilginin ve ilahi sezginin sesidir. Onun kanat çırpışı, gök ile yer arasındaki ritmin sembolüdür.