12. yüzyıl başlarında, Avrupa’yı kara bulutlar sarmıştı: Kara veba Avrupa’nın dört bir yanında hızla yayılıyordu. İlk olarak Asya’da ortaya çıkan veba, İpek Yolu üzerinden Avrupa’ya ulaştı ve burada milyonlarca insanın hayatını kaybetmesine sebep oldu. Özellikle Avrupa kıtasında yıkıcı etkileri olan bu hastalık, pirelerin taşıdığı “bubonik veba” formundaydı. Bu pirelerse sıklıkla fareler üzerinde yaşıyor ve onları taşıyordu.
Fareleri kontrol altına almanın en etkili yolu kedilerdi. Avrupa’nın sokaklarında dolaşan kediler, doğal haşere kontrolü sağlamalarıyla öne çıkıyorlardı. Kedilerin fare popülasyonunu azaltması, hastalığın yayılma hızını büyük ölçüde yavaşlatıyordu.
Ancak, Papa Gregory IX kedilerden hoşlanmıyordu ve bir el yazması olan Vox in Rama’da kedileri şeytanla ilişkilendirdi. Kara kedilerin Şeytan’ın bir şekli olduğuna inanarak tüm kedilerin yok edilmesi gerektiğini ilan etti. Sonuç olarak, birçok yerde kediler öldürüldü. Kediler yok olunca fareler serbest kaldı ve hastalığı Avrupa’nın dört bir yanına yaymakta hiç zorlanmadılar.